Xeración Dixital

P: Estreas 'Gritos en el pasillo' o Día do Orgullo Friki: ¿casualidade?

R: A data escolleuna Manuel Cristobal, de Perro Verde. É unha peli que aínda que chegue a un público xeralista, hai unha parte do público friki que si se vai sentir identificado. Friki vén do inglés freak, que quere dicir bicho raro, aberración, e esta película é rariña.

P: Prometo que nunca volverei mirar os cacahuetes da mesma maneira.

R: Eu tampouco podo miralos igual. Tiven que traballar con eles moitos anos e non podo case nin comelos. E logo polos xéneros que trata a película, e por estar feita con froitos secos é tamén unha rareza. Iso enlaza co concepto de moda, friki.

P: ¿Que tal por Cannes?

R: Pois moi ben, tivemos tres pases e parece que tivemos unha grande afluencia de público, maior que o das outras películas que non van dentro da sección oficial, á xente interesoulle. Iso está ben, nós nacemos cunha vocación internacional, cunha historia que pode interesarlle á xente do Xapón e dos Estados Unidos ao mesmo tempo. E alí comprobámolo. Nese sentido temolo bastante fácil para intentar vendelo fóra.

P: ¿E que che parece este Cans?

R: Entrañable, adorable, un marco idóneo para a nosa peli. Para nós é chegar a un festival humilde e de corazón, de sentimento, con certo sentido lúdico. Aquí o que se ve é humanidade, algo que intentamos plasmar na nosa película.

P: Vou evocar unha cita do teu blog. “As entrevistas aquí, era divertido matar orcos na mina de Moria. Isto é o maldito abismo de Helm”. ¿Son un orco a matar?

R: (risos) Pero es un orco moi bonito... non, non queremos matar a ninguén dos medios, que nos están tratando de marabilla. Para unha película pequeniña que somos, con só 6.000 euros de orzamento, díxonos onte o xefe de prensa que somos a película máis mencionada despois de Piratas del Caribe. Se estivesemos no abismo de Helm abrazaríamos a todos os orcos.

P: ¿Donde están os 300 cacahuetes?

R: Pois uns están en vitrinas do Cine Verdi, en Barcelona, outros apilados nunha caixa de cartón, outro igual se quedou con el como recordo cariñoso.

P: O próximo proxecto: seguimos con froitos secos, pasamos a froitas con óso...

R: Pois será unha peli tamén con Manuel Cristobal, Zombie Western, La leyenda del carnicero oscuro. Ten dúas cousas en común con Gritos en el pasillo, terror e marionetas. A parte diso é unha coprodución española e holandesa, e está case todo o equipo de Gritos, ou sexa outra frikada.

P: Pois imos logo cun test friki. O friki, ¿nace ou faise?

R: Creo que é unha combinación, que é algo inevitable, son cousas que che elixen a ti.

P: ¿Cando te deches de conta de que eras friki?

R: Deime de conta cando me dixeron o que significa friki e caín en que tiña algo diso. Despois, deime de conta de que non era para tanto cando participei na rodaxe dunha curta sobre Star Wars de Dani Méndez, e alí reuníronse os frikis máis grandes do país, e cando escoitaba as súas conversas, dábame conta que eu non era nada friki.

P: A familia, ¿como o leva?

R: Cando lle dixen que quería facer unha peli con cacahuetes non se sorprenderon, xa asumiran o shock cando lles dixen que quería dedicarme ao cine. Así que están curados de espanto, agora están moi orgullosos, o que queren é verme feliz.

P: ¿De Gandalf ou de Darth Vader?

R: Gandalf, pero moito antes de que se fixesen as películas.

P: ¿Que superpoder che gustaría ter?

R: Sempre me gustou Batman, superaba os obstáculos coa súa forza humana, con vontade. Son moi admirador da vontade humana, que pode superar a poder voar ou botar raios polos ollos.

P: Unha película.

R: Jungla de Cristal.

P: Un videoxogo.

R: The legend of Zelda, o mellor que se fixo. E na Nintendo, a dos 16 bits.

P:  Grupo de música.

R: Dead can dance.

P: Un Cómic.

R: Watchmen de Alan Moore.

P: Personaxe de fición.

R: Depredador.