Xeración Dixital

Marcos Arruda, coordinador xeral do Instituto de Políticas Alternativas para o Cono Sur (PACS), sinalou que os datos sobre concentración material da riqueza son aterradores, ata o punto de que as 500 empresas máis importantes do mundo controlan o 80% do produto global e xeran tan só o 1,% do emprego.

Arruda está estes días en Galicia para participar estes días no simposio 'Pobre Mundo Rico', que organiza o Club Internacional de Prensa, con dúas conferencias, hoxe en Vigo e mañá en Ferrol.

O coordinador do PACS explicou tamén que a opulencia é a forma principal da riqueza e que hai pobres debido a tanta riqueza acumulada. Ao buscarse o aumento da riqueza a curto prazo, sen socializar os custos, o que se fixo durante décadas é destruír a natureza, á vez que se fomentaba o incremento da desigualdade.

Con tres graos mais desapareceran as fragas do Brasil
Fronte a un modelo de desenvolvemento cada vez máis insostible, Marcos Arruda falou da urxente necesidade de reducir entre un 60% e un 80% os gases de efecto invernadero, "ou a terra transformarase nun brasero", manifestou. As previsións científicas indican un aumento da temperatura media da Terra de entre 4,5 e 6 graos nas vindeiras décadas, e este profesor universtario sinala que abondaría cunha suba de tres graos para que desaparecesen as florestas brasileiras.

Nas súas conferencias, o coordinador do PACS falará ademais dun obxectivo de desenvolvemento que teña como centro o propio ser humano e esbozará solucións como a imperiosa de romper o círculo vicioso que ten como eixe o mundo das corporacións privadas, centradas na apropiación dos recursos da humanidade.

Competencia a toda costa para lograr o monopolio
O fin último dos actores económicos actuais e lograr o monopolio sobre o mercado no que actúan, e para logralo loitan por adquirir influencia  no Estado e nas organizacións de globais. Dese obxectivo final derívase o actual sistema económico dominante, baseado en relacións de competencia de obreiro contra obreiro, empresa contra empresa e país contra país.

Na súa opinión, pois, a democracia é so un eufemismo que permite aos poderosos, en nome do libre mercado, dominar os petos, os corazóns e as mentes dos cidadáns, con utopías como a de que todo o mundo poderá desfrutar algún día dos niveis de consumo e benestar dos países ricos, o dogma de fe de que o mercado autorregúlase, ou a falsa consigna de que o crecemento económico pode ser ilimitado.