Xeración Dixital

Amados filla e fillo (non sei se entón seredes algún máis): déixovos por escrito, para que a memoria nos vos falle, como quero eu que me despidades cando o derradeiro respiro leve os meus lamentos para outro lado.

Se os vosos soldos volo permiten, é dicir, se superan o 'mileurismo', desexo que me enterredes nunha tumba e non nun nicho, xa sabedes que fuxo das comunidades de veciños coma do lume; pídovos que enchades o cemiterio de flores de todas as cores e que choredes tanto que os saloucos non deixen oír a quen pronuncie a despedida, se é que alguén se avén a facer ese papel de mantedor civil do acto.

Pero, por riba de todo, quero que a miña lápida estea gravada en galego e, do mesmo xeito, agardo que fagades o esforzo de redactar a necrolóxica (pequena, que para ostentosas xa estarán as flores) na miña lingua, que tamén é a do voso pai e a dos vosos avós pero que, cada ano que facedes, cada curso escolar que superades, vai sendo menos a vosa.

En definitiva, quero ser unha morta reivindicativa: reivindicar nun mesmo acto o voso amor de fillos e a miña lingua. Contradicide as leis dos antropólogos, negade co voso exemplo que os enterros se organizan máis para os vivos que para os mortos e seguide o ditado do poeta Mário de Sá-Carneiro: Que o meu caixâo vá sobre un burro/ Ajaezado à andaluza…/

A um morto nada se recusa,/ E eu quero por força ir de burro! O meu que sexa o MEU enterro, sen burro pero en galego.

Vén isto a conto pola campaña do Concello de Redondela a prol da galeguización do ámbito funerario. Únome a ela en vida agardando perseverar unha vez morta.