Xeración Dixital

Imos xa camiño do fin do verán e vostede aínda con todas as promesas sen cumprir. Todas as primaveras proxecta unha chea de actividades que, a medida que pasan os días, van ficando atrás como todo o salitre que non bebemos neste tempo en que aínda se pode mergullar unha no Atlántico sen sufrir calafríos espantosos.

Aló vai a firme vontade de ir pasear polas Fragas do Eume, por Ons, polo Courel e polo Cabo Udra “en canto o tempo o permita”. Aló van tamén os proxectos de adelgazar, de baixar o colesterol e mais o azucre, de renunciar á televisión e ás cañas polo exercicio físico. Aló van todos os libros que planeamos ler, todos os discos que nos propuxemos escoitar e as películas que iamos ver.

Un mes de vacacións non chega para tanto proxecto, para tanta vida que nos queda por vivir e sempre aparcamos por compromisos profesionais inaprazables. Pero podemos aínda facelo. Podemos retomar todos e cada un dos proxectos, miralos de fite e dicirlles e por que non? Por que non buscar ocos do cotío para a lectura. Por que non pasear cada tarde polo menos media hora. Por que non gozar do patrimonio natural tamén con chuvasqueiro. Por que non? A famosa síndrome postvacacional non sería tan intensa se non nos obrigásemos a renunciar a todo aquilo que nos gusta pola rixidez do calendario invernal.

Deixemos marxes para o lecer e para o pracer. Busquemos furados no tempo onde prolongar o verán ata máis alá do Nadal. Non todos os días poden ser vacacións. Pero tampouco a vida –con todos os seus caprichos, praceres, folganzas e licenzas- pode existir só en vacacións. E agora que as lagarteiras anuncian a súa chegada pode ser bo momento para retomar as promesas incumpridas.