Xeración Dixital

Tremede composteláns, tremede, Leo Bassi xa está aquí. Ademais de impartir o curso "En busca da Identidade Cómica" dentro do Formaclown, presentou na Aula Cultura Caixa Galicia o seu polémico e controvertido libro 'La Revelación'.

Mais ca unha presentación formal dun libro, aquilo era unha conversa entre iguais. Bassi atopábase na súa salsa, rodeado de fans e explicándose sen tapuxos. Entre risos e ironías, comenta que comezou coa representación da obra hai dous anos e medio, "era guión con tres ou catro cousas, para ver se os temas interesaban".  E continúa, "busquei a inxenuidade, non quixen esconder nada, ser agresivo, darlle pracer ao público".

O papel de Leo Bassi non é so facer rir senón facer espectáculo, como el mesmo di. "É extremadamente importante ridiculizar aos poderes para crear un equilibrio na sociedade. E a Igrexa Católica neste caso é un poder." Desta vez tocoulle á Igrexa e ás relixións en xeral, pero que se vaian preparando os políticos de esquerdas. Leo ten para todos. Cousas do equiilbrio...

Simpático e Irónico

Pregunta: Un ano máis en Compostela e no Festiclown co curso 'En busca da nosa identidade cómica', pero como é iso de que todos levamos un cómico oculto no noso interior?

Resposta: Para empezar sempre estiven interesado en saber como un pode facer rir a outra persoa, cal é o mecanismo, como se transmite o riso. Hai xente que ten a capacidade de facer rir e para eles é algo instintivo e hai outros que non o conseguen. Foi entón cando se me ocorreu plantexar este curso. A idea é axudar a unha persoa a realizarse, non aprenderlle a ser cómico senón espertar a comicidade que leva dentro e darlle esa valentía, esa forza. O obxectivo pois é axudar ás persoas a asumir a súa propia personalidade e entender a súa propia comicidade.

P: Agora vai unha pregunta tópica pero, un pallaso nace ou faise?

R: Eu creo que por un lado, si que se nace pallaso, pero ao mesmo tempo é un acto de auto confianza de querer selo. Eu coñecín a persoas moi graciosas, pero que nunca traballaron nisto. Hai quen sabe facer rir, pero non deu o paso para chegar a ser de verdade un pallaso, porque ao mellor non tivo confianza en si mesmo. Así, un nace pallaso pero por outro lado ten que facer un camiño interior para chegar á conciencia de ser pallaso e de querer vivir desta maneira.

P: Pertences a unha gran familia que viviu dende sempre por e para o circo, sen embargo ti decidiches continuar ese legado cun estilo diferente, como foron eses primeiros momentos?

R: Meu pai desexaba que eu mantivese esa tradición existente xa dende seis xeracións.  Custoulle entender que o mundo no que vivimos mudou. Ademais, para manter unha tradición o importante non é a forma senón o espírito, e eu manteño ese espírito, só que o contexto e o mundo no que vivo non me permite facelo dun xeito clásico co nariz vermello ou facendo o pallaso. Hoxe en día, na miña opinión, mudou o significado da comicidade. Creo que amosei que podo manter o espírito da miña familia pero doutro xeito.

P: Nunca pensaches en adicarte a outra cousa?

R: Si, é por dúas razóns diferentes. Cando era novo, tería uns vinte anos, estaba farto de escoitar falar do circo e da tradición. Fixen ata o imposible para afastarme dese mundo, incluso cheguei a vender cousas nos mercados para poder deixar o mundo do circo. Normalmente a rebeldía sería deixar un traballo tradicional para adicarse ao circo, pero para min a rebeldía era tentar ter un traballo normal. Pero, tras uns anos descubrín que a min o que realmente me gustaba era traballar no circo...

P: Despois de todo o rebumbio que se armou coa posta en escena de 'La Revolución' no teatro Alfil de Madrid, ti agora escribes un libro no que plasmas do teu puño e letra os contidos da obra...

R: Na miña opinión a polémica que se formou ao redor da obra foi patética. As persoas que criticaron o espectáculo nin sequera  o viron. Tiven que ler nos xornais cousas que nada tiñan que ver coa miña obra. É un texto rigoroso, analítico, racional e ateo, que amosa, na miña opinión, porque a Biblia é totalmente contraditoria. Eu quero que lean o libro e logo que falen. O libro é para min unha xeito de ir contra estas críticas e para demostrar o absurdo e patético das persoas que o criticaron...

P: Imaxino que escribir non che resultou difícil, pero conseguir que che publicasen o libro...

R: Foi moi sinxelo escribilo, parece mentira, pero eu son unha persoa de tradición oral e veño do circo. E ninguén no mundo do circo nunca escribiu un libro. É algo que non se fai. Entón, isto foi un salto. Á hora de publicar o libro si que tiven problemas, unha empresa moi grande da edición dábame largas e nunca mo publicou. A verdade é que tiñan medo de publicar este libro. Ao final editouno unha editorial pequena de Barcelona. Pero unha vez editado chega un novo problema, a distribución. El Corte Inglés, por exemplo, non quere vender o meu libro. Os seus clientes son cristiáns e podíanse molestar ao ver á venda un libro contra o monoteísmo. Isto serve para que vexas ata onde chegou a miña loita.

P: Falando da publicación do libro e da representación da obra, imaxino que o momento no que che puxeron unha bomba no teatro marcou un antes e un despois, cóntame como foi...

R: É un incidente que aínda a día de hoxe sigo sen crer, como se poder chegar ata este punto. A verdade é que sentín moita rabia, pero non contra as persoas que ma puxeran, senón contra os xornais que animaran á xente a iren na miña contra. Publicaron unha chea de artigos dicindo que eu era un blasfemo e que representaba o declive dos valores en Europa. Animando ao fin a algún tolos que poidan poñer bombas.

P: Cal foi a túa primeira reacción nese momento?

R: Foi ir a un xornal e comezar a dar ostias e a segunda reacción foi... unha depresión. Cando marchou a policía e a xente, fun para o meu camerino, e alí estaba diante dun espello dicindo, eu non son español e estou arriscando a miña pel aquí e, sinto dicilo pero nesa ocasión, pasóuseme pola cabeza marchar de aquí. Pero despois dixen, non! Eu decidín vir a vivir aquí a España e hai xente moi boa e non vou marchar por uns tolos.

P: Nesas circunstancias, sentícheste arroupado polos teu compañeiros do circo e do teatro?

R: Si, o mundo do circo arroupoume e axudoume moito. Dise que nos momentos duros un sabe quen son os seus verdadeiros amigos. O mundo do teatro, na miña opinión, non me axudaron moito..

P: Imaxino que estás ao tanto da polémica que se organizou ao redor da portada da revista 'El Jueves'. Foi para tanto?

R: Hai unha lectura do incidente da revista 'El Jueves' que eu quero  facer e que ata o de agora non se fixo. O que eu vexo como obscenidade é que nos últimos anos desta parella o único que vimos son os nacementos dos fillos. Letiza era unha xornalista importante e xa non se fala desta muller como unha profesional, fálase dela como unha "reprodutora" e que está sempre en maternidades. Entón para min, unha obscenidade son as portadas de revistas como 'Hola' e todas estas revistas do corazón que modificaron a imaxe de Letizia.

P: Que ten Santiago de Compostela para que eu ateo coma ti volva sempre?

R: En Santiago hai unha maxia, un algo que vai máis alá do cristianismo que conseguiu atraer á xente durante miles e miles de anos. Teño a sensación de que por debaixo destas igrexas e catedrais hai lugares de culto moi antigos que eles chaman paganos, pero que son un misterio, repletos de maxia. Estou fascinado con Santiago, de como atrae á xente. Isto é marabilloso.