Xeración Dixital

Claudia Contín é coñecida no mundo enteiro como a primeira e única Arlecchino muller, ademais de ser experta en mimo e dialéctica corpórea. Ao seu carón está Ferruccio Merisi, que entre sorrisos comenta que é director teatral especialista en coreografía contemporánea. Levan xa moito tempo traballando xuntos na Scuola Sperimentale dell´Attore, que eles mesmos fundaron no seu país natal, Italia.

Durante os tres primeiros días do Formaclown tentaron transmitir as súas experiencias a 24 mozos que, o mércores pola na tarde na Praza da Inmaculada nos amosaron os seus avances e descubrimentos nas técnicas do movemento teatral.

Pallasos minimalistas
Tanto Claudia como Ferruccio pretendían que tanto os alumnos como o público do Festiclown, puidesen ver algo distinto. Ver e incluso probar a experiencia de comunicarse a través do noso propio corpo e coa nosa voz. Sen ningún outro apoio.

O curso, segundo a organización do Festival e os profesores, pretendía ser unha introdución formativa ao movemento teatral. Traballarían a dialéctica corporal, a construción do personaxe físico, os espazo e a relación con el, o movemento e a voz, o uso da máscara, a través de exercicios de mino, Commedia dell´Arte, a técnica biomecánica, a danza libre e a improvisación sobre o espazo.

E, foi precisamente a danza libre e a improvisación sobre o espazo o que máis lles gustou aos asistentes á demostración pública. Os alumnos canturreaton dúas das cancións populares galegas máis coñecidas e co seu corpo transmitíronnos todo o seu significado. "Para vir a xunto a min, vai lavar a cara, vai lavar a cara, galopín...", "Eu queríame casare... miña nai non teño roupa..." ou "eu chorar chorei o domingo á tarde...". Ademais doutros exercicios cos que exercitaban a voz acompañados de novas formas de moverse.

De palique cos profesores
P: Entre os dous puxestes en marcha a Escola Experimental do Actor, pero que obxectivos persegue este proxecto?

R: (Ferruco Merisi) A función da Escola radica nun principio xeneracional. Había unha xeración que tentou traballar por un teatro vivo. Un teatro popular e ao mesmo tempo intelixente. Un teatro desindustrializado, artesanal, artístico. A idea da Escola é formar, un actor que sexa quen de traballar neste tipo de teatro.

P: Entón, Ferruco, debo imaxinar que as clases que impartides na Escola e as do Formaclown evidentemente teñen unha esencia común?

R: A esencia é a mesma, por suposto. Pero, debo comentar que estes cursos están de moda e por riba son moi curtos. Nos non cremos que o que temos que facer é transmitir un sistema, que o que facemos en Italia. Aquí, vimos para transmitir unha experiencia a través do noso método. O que queremos é axudar ao crecemento do alumno/actor a través dunha pequena viaxe.

P: Se cada un de vos me tivese que falar do exercicio máis importante de todo o curso, con cal quedariades?

R: (Ferruco Merisi) Para min o máis importante é  saber que existe un nivel "estético do movemento" que é o centro do actor. O significante deste nivel é moito máis importante que o significado. E os artistas teñen que aprender isto.

R: (Claudia Contin) O exercicio máis importante é o que axuda a coñecer tódalas partes do corpo. Non nos podemos conformar cos movementos cotiás do noso corpo, saudar, sentarnos, etc. O corpo ten moitas formas de moverse, por exemplo, hai moitas formas de camiñar. E con isto ti podes facer unha escultura en movemento, podes proxectar un novo personaxe, podes construílo. É pois un traballo de análise do corpo do actor.

P: Claudia, nas clases tendes 24 alumnos, son todos profesionais? Podería asistir un aprendiz?

R: Si, unha boa parte dos alumnos son profesionais. Eu non creo que neste tipo de cursos sexa necesaria unha formación de base. É algo novo. Todos parten do mesmo. Todos son principiantes. Pero aínda así é certo que hai xente que ten moita experiencia e outra que aínda está empezando.

P: O mércores ás sete e media, na Praza das Inmaculada, poderemos ver unha pequena mostra do voso traballo nos últimos tres días, con que nos imos atopar? Haberá unha gran posta en escena?

R:  Non, non. Imos ir vestidos coa roupa que teñamos posta na tarde. A nosa intención non é facer un espectáculo. Queremos demostrar que o corpo pode expresarse por si só. Determinada roupa, podería ser incuso, un elemento de distracción. Intentaremos que sen nada, o actor co seu corpo e coa súa voz poda chegar ao público.

P: Hai quen asegura que o teatro clown non ten moitos seguidores...

R: Non, ten moitos seguidores. É máis seguido incluso que o teatro tráxico. O problema é que pasa desapercibido para os medios. Aínda así, temos a posibilidade de ir ao teatro ou ter ver determinadas canles que nos ofrecen este tipo de programación. Somos afortunados. Pero, se os medios o desen a coñecer, estou segura de que ao público lle gustaría moito máis este tipo de teatro.